Uit onderzoek naar de psychopedagogiek van taal is gebleken dat aan een aantal principes moet worden voldaan, om onderwijs zo effectief mogelijk te laten zijn. In dit boekje wordt een poging gedaan deze toe te passen op het Esperanto-onderwijs, namelijk als volgt:

De leerling motiveren. De belangrijkste factor voor succes bij het leren van een taal is motivatie. Om die te bevorderen, is het boekje in de vorm van een avonturenroman gegoten, waarin al in het tweede hoofdstuk een spannende gebeurtenis de nieuwsgierigheid prikkelt en de leerling aanmoedigt verder te lezen.

De regel toepassen 'hoe vaker een woord voorkomt, des te eerder het geïntroduceerd moet worden'. De regelmatigheid van het Esperanto maakte het mogelijk dit meteen vanaf het begin te doen. De Internationale Culturele Dienst in Zagreb verstrekte de benodigde op frequentie geordende woordenlijsten, samengesteld d.m.v. statistische verwerking van gesprekken die tijdens diverse internationale bijeenkomsten waren opgenomen.

Herhalen in verschillende contexten. Een stam, woorddeel of taalstructuur wordt des te gemakkelijker geassimileerd, hoe vaker deze herhaald wordt, vooral als men voor ogen houdt deze precies op het moment opnieuw aan te bieden waarop deze gemakkelijk zou worden vergeten, omdat deze enige tijd niet gebruikt is. Dat principe werd in acht genomen. De hier en daar onnatuurlijke herhalingen, die de tekst om deze reden bevat, en die stilistisch niet erg mooi zijn, zullen de lezers mij hopelijk willen vergeven.

In elke leereenheid het gehalte aan nieuwe leerelementen zeer strikt beperken. Op die manier wordt elk nieuw ingevoerd element als het ware gedragen door de gehele context. In dit boekje verschijnen nieuwe woorden zodanig, dat de leerling, na de inhoud van het eerste hoofdstuk in zich op te hebben genomen, al tenminste 82 procent begrijpt van hoofdstuk 2 t/m 8; 89 procent van hoofdstuk 9 t/m 12; en 92 procent van de tekst na hoofdstuk 12. Feitelijk bevat het laatste hoofdstuk slechts 3 procent nieuwe stammen.

Velen zullen misschien verbaasd zijn over de lengteverschillen van de hoofdstukken. Dit komt voort uit de wens rekening te houden met het feit dat het vermogen van de menselijke geest om nieuw materiaal in zich op te nemen, niet voortdurend constant blijft. De indeling binnen de hoofdstukken is slechts een aanduiding om de leraar te helpen, geen verplichte indeling.

Dit werkje is niet voor zelfstudie geschreven. Toch is gebleken, dat personen met een goed begrip van grammatica er in slaagden thuis de basis van het Esperanto te leren door gebruik te maken van dit leerboekje en de bijbehorende woordenlijst, als ze de beschikking hadden over de sporadische hulp van een esperantist.

Deze novelle kan ook gebruikt worden als eerste leesboek na een andere cursus.

De auteur. (Claude PIRON)